Convair XF2Y-1 Sea Dart

Convair F2Y Sea Dart - amerykański doświadczalny myśliwiec do operowania z wody. W 1948 roku marynarka amerykańska złożyła zamówienie na naddźwiękowy myśliwiec morski. Konstruktorzy zakładów Convair stierdzili iż trudno będzie połączyć właściwości samolotu naddźwiękowego z lądowaniem na krótkim pokładzie lotniskowca czyli uzyskać wystarczająco niską prędkość lądowania. Dlatego też zaproponowali inne rozwiązanie samolot startujący i lądujący na morzu. W takim wypadku ograniczona długość pokładu nie przeszkadzała przy lądowaniu. W 1951 roku uzyskano zamówienie na budowę dwóch prototypów XF2Y-1 oraz wstępną umowę na budowę dwunastu samolotów serii przedprodukcyjnej YF2Y-1.

Samolot otrzymał szczelną konstrukcję kadłuba jak w łodzi latającej, dodatkowo pod kadłubem umieszczono dwie wysuwane narty do rozbiegu i wodowania, by odsunąć samolot od wody. Chwyty powietrza do silnika usytuowano na kadłubie by zabezpieczyć się przed zalaniem silnika rozbryzgami wody. Oficjalnie prototyp oblatano 9 kwietnia 1953 roku lecz już 14 stycznia 1953 pilot fabryczny Ed „sam” Shannon wykonał krótki skok podczas prób szybkich pływań. Kłopoty z nietypowym układem samoloty przeciągały się. Po katastrofie prototypu 4 listopada 1954 roku marynarka wycofała się z zamawiania wersji przedprodukcyjnej. Po zawieszeniu programu pomysł odżył z innego powodu. Zaplanowano stworzyć serię okrętów podwodnych z hermetycznym hangarem mieszczącym do trzech myśliwców naddźwiękowych, samoloty startowały by katapulty okrętowej lecz pomysł ten opracowano wyłącznie na papierze, nigdy nie doszło do realizacji i prób. A program definitywnie zamknięto.

Do napędu zaprojektowano silniki Westinghouse J-46-WE-02 lecz do czasu zbudowania samolotu prototypowe silniki nie były jeszcze gotowe w takim wypadku na samolocie zainstalowano wcześniejsze silniki Westinghouse J34 o mniejszym ciągu. Próby startów i lotów wykazały dwie główne wady zbyt mały ciąg napędu oraz zbyt słabą konstrukcję nart, mimo wzmocnienia ich konstrukcji nigdy nie osiągnięto zadowalających wyników. Po testach docelowego napędu okazało się iż silniki nie dają zakładanego wcześniej ciągu i niemożliwie jest przekroczenie bariery dźwięku w locie poziomym. Udało się przekroczyć barierę dźwięku podczas nurkowania. 4 listopada 1954 roku podczas oficjalnej prezentacji samolotu przedstawicielom Marynarki samolot ul;egł rozbiciu a siedzący za sterami oblatywacz firmy Convair Charles E Richbourg zginął. Z upadkiem samolotu do morza upadł i cały program, mimo iż Marynarka zakończyła finansowanie dokończono budowę trzech zamówionych prototypów i mimo iż już nie latały przetrwały w magazynach do początku lat sześćdziesiątych kiedy samolot otrzymał oficjalną nazwę F-7 (według nowej klasyfikacji oznaczeń)

Łącznie zbudowano pięć samolotów i poza jednym rozbitym cztery pozostałe przetrwały do dziś, trafiając do muzeów lotniczych w USA

KONSTRUKCJA metalowa, kryta blachą duralową, kadłub uszczelniony mieści hermetyczną kabinę pilota. Samolot w układzie delta bez usterzenia poziomego, podwozie w postaci dwóch płóz do wodowania

NAPĘD dwa silniki odrzutowe Westinghouse J-34-WE-42 o ciągu po 1509 daN

DOCELOWO dwa silniki Westinghouse J-46 o ciągu po 2268 daN

UZBROJENIE (planowane) 4 działka kal. 20 mm oraz pociski rakietowe, kierowane i niekierowane

DANE TECHNICZNE - Convair F2Y Sea Dart

Rozpiętość m 10,3
Długość m 16
Wysokość m 4,9
Powierzchnia nośna m2 53
Masa własna kg 5730
Masa całkowita kg 7500
Masa maksymalna kg 9750

Osiągi obliczeniowe oczekiwane

Prędkość maksymalna km/h 1325
Wznoszenia m/sek 86
Pułap m 16 700
Zasięg km 830

Oprac. Jacek Waszczuk