Dywizjon powstał na podstawie rozkazu Inspektora Lotnictwa Polskiego w
Anglii L. Dz. 598/TJ/Org/43 z dniem 23 marca 1943 roku jako dywizjon współpracy z artylerią polską na Bliskim Wschodzie. Według zapotrzebowania personel latający miał składać się wyłącznie z oficerów, od tej zasady nie robiono odstępstw do końca wojny. Ponieważ dywizjon miał latać jako samodzielna jednostka nie będąc w składzie skrzydła myśliwskiego posiadał nieco inny skład w stosunku innych polskich dywizjonów myśliwskich. Dywizjon oprócz dwóch eskadr (A i B) posiadał dodatkową eskadrę techniczną C w składzie której znajdowała się sekcja, uzbrojenia, transportu. Dodatkowo w składzie dywizjonu znalazł się oddział żandarmerii, kancelaria, kasyna oficerskie i podoficerskie co zapewniło prawie całkowitą samowystarczalność. Pierwszymi samolotami na wyposażeniu były wysłużone Hurricane. 19 kwietnia podczas szkolenia wydarzył się pierwszy wypadek w którym zginął por. Jan Jakubowski, 2 sierpnia na skutek pożaru samolotu ciężko poparzony został kpt. Jan Narewski. 16 sierpnia dywizjon został zaokrętowany w Liverpoolu na statek i 29 sierpnia dopływa do Port Saidu i drogą naziemną przejeżdżają na lotnisko Muguebilia w Palestynie. Piloci pozostali w Anglii i po otrzymaniu 18 nowych samolotów dolecieli do Afryki 14 września 1943 roku, dywizjon wszedł w skład 1 TAF (Tactical Air Force-Dasert Air Force czyli Pierwsze Lotnictwo Taktyczne-Powietrzne Siły Pustyni). Jesienią 1943 roku lotnisko było wizytowane między innymi przez wodza naczelnego gen. Broni Kazimierza Sosnkowskiego. Wiosną 1944 dywizjon otrzymuje samoloty Spitfire oraz przebazowuje się z Afryki do Europy. 1 maja 1944 roku osiągnięto na nowych samolotach gotowość bojową, jednostka weszła w skład 285 dywizjonu rozpoznawczego. 2 maja wykonano pierwsze loty bojowe na korygowanie ognia artylerii i loty rozpoznawcze. 16 sierpnia 1944 roku dywizjon ponownie był wizytowany przez naczelnego wodza, 16 września za wykazaną odwagę pierwsi lotnicy zostali udekorowani Krzyżami Walecznych. 19 grudnia 1944 roku pierwsi piloci po wylataniu tury lotów operacyjnych (200 godzin lotów bojowych) odeszli na odpoczynek. Rok 1944 zamknięto wykonaniem 3106 lotów bojowych w czasie 4098 godzin.
18 marca 1945 roku porucznik pilot Czesław Nowak jako pierwszy pilot dywizjonu został udekorowany Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari V klasy. Do zakończenia walk w maju 1945 wykonano 1758 lotów bojowych w czasie 2142 godzin (w 1945 roku). 28 maja 1945 roku lotnicy wzięli udział w defiladzie nad lotniskiem Campoformilo. W lipcu 1946 roku dywizjon przebazowano do Anglii i 18 sierpnia 1946 roku jednostkę rozformowano.
Podczas lotów bojowych wykonano wiele zdjęć lotniczych lub rozpoznawano teren wzrokowo sporadycznie atakowano cele naziemne w efekcie zatopiono jedną barkę transportową na rzece Pad. Łącznie wykonano 4864 loty bojowe w czasie 6240 godzin, nie odniesiono żadnego zwycięstwa powietrznego. Podczas istnienia dywizjonu poległo 7 lotników (wyłącznie w wypadkach) jeden dostał się do niewoli (kpt. pilot Lew Kurłowicz) oraz pięciu odniosło rany.
Ważniejsze daty
20.03.1943 utworzono dywizjon
19.08.1946 rozwiązano dywizjon
LW takie odznaczenie kodowe malowano na wszystkich samolotach dywizjonu.
ODZNAKA na uskrzydlonym herbie Gdańska (korona i dwa krzyże na czerwonym tle) stoi liczba 318. Części metalowe odznaki srebrne, odznaka nie uzyskała oficjalnej akceptacji i nie była zatwierdzona.
Wkrótce powstał herb dywizjonu malowany na wszystkich samolotach, były to trzy karty trójka kier, as pik i ósemka karo.
KOLEJNI DOWÓDCY
ppłk pil. Adam Wojtyga 20 III 1945 - 4 VIII 1943
mjr pil. Leszek Wielochowski 5 VIII 1943 - 4 I 1945
kpt. pil. Zbigniew Moszyński 5 I 1945 - 19 V 1946
kpt. pil. Włodzimierz Bereżecki 20 V 1945 - 19 VIII 1946
Ta strona internetowa wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z naszej strony internetowej, zgadzają się Państwo na umieszczanie plików cookie na swoim urządzeniu, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Zaakceptuj pliki cookies na naszej stronie, aby ta informacja nie pojawiała się więcej.